Πρωτοσέλιδο

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ «ΑΔΕΛΦΟΣ» ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ με σερραϊκο αρωμα

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint
Της Έφης Αλεβίζου

Το Παρίσι μπορεί να συμπεριλάβει πολλά μονοδιάστατα και αντιφατικά μεταξύ τους κλισέ μέσα στις περιγραφές και τις αναμνήσεις ή τις προσδοκίες που γεννάει, η πόλη του φωτός, η πόλη των ερωτευμένων, της διανόησης, των κίτρινων γιλέκων, η πόλη των κρουασάν και της βουτυρένιας σούπας, της υψηλής μόδας, των γκέτο, του Μίσους του Ματιέ Κασοβίτς και της Αμελί του Ζαν-Πιερ Ζενέ, του Rex Club και του La Station. Σίγουρα τα γιουβαρλάκια και η μελιτζανοσαλάτα δεν βρίσκονται μέσα στη λίστα. Το ελληνικό εστιατόριο, Αδελφός, τα έβαλε στο παιγνίδι.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Παρίσι» λέει ο Théodoros Gennitsakis, «Πήγαινα Ελλάδα κάθε καλοκαίρι, για δύο μήνες, μέχρι που άρχισα να δουλεύω και να έχω την οικονομική δυνατότητα και να πηγαίνω πιο συχνά» συνεχίζει φανερώνοντας την λατρεία του για τις ρίζες του οι οποίες κρατούν και από τις Σέρρες/

«Την ιδέα αυτή την είχα από πολύ μικρός όταν άρχισα να φέρνω φίλους στο σπίτι για φαγητό».

 «Είμαι θαυμαστής της κουλτούρας μου. Όχι επειδή είμαι Έλληνας, αγαπάω ολόκληρη τη Μεσόγειο, το vibe της περιοχής. Χαίρομαι που έχουμε ακόμα αυτό το οικογενειακό κλίμα, είμαστε ανοιχτοί, ανθρώπινοι, φιλότιμοι. Έρχομαι στην Ελλάδα όσο πιο συχνά μπορώ, δύο με τρεις φορές τον χρόνο. Συνήθως πηγαίνω μια φορά να δω τους παππούδες στις Σέρρες, μία στην Αθήνα να δω τους φίλους και το καλοκαίρι στα νησιά» εξηγεί. Και κάπως έτσι o Theo από creative director της εταιρίας ρούχων Pressure έφτασε στον Αδελφό«Την ιδέα αυτή την είχα από πολύ μικρός όταν άρχισα να φέρνω φίλους στο σπίτι για φαγητό. Μου άρεσε πολύ να μοιράζω την κουλτούρα μου με φίλους. Τα άτομα με τα οποία μοιράζομαι τη ζωή μου τα θεωρώ αδέρφια. Οπότε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να ανοίξω ένα ελληνικό εστιατόριο που να λέγεται Αδελφός».

-Πώς έγινε, όμως, πράξη η ιδέα; Πόσο χρόνο σου πήρε;

«Η ιδέα ήταν πάντα εδώ, όπως σου είπα, αλλά ο χρόνος και οι άλλες δουλειές μου με έκαναν να μην προχωράω, μέχρι που ο ξάδερφός μου που είναι μάγειρας (Έλληνας κι αυτός), βρήκε έναν χώρο. Έτσι ξεκινήσαμε και όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Μέσα σε έναν μήνα είχαμε ανοίξει. Προσωπικά από μαγειρική δεν είχα ιδέα αν και είμαι Greek food lover, έχοντας δοκιμάσει αρκετά πιάτα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Το άλλο κομμάτι της ιδέας, όμως, το story και το pr, “το έχω” γιατί η δουλειά μου είναι αυτή ακριβώς, εδώ και δεκαπέντε χρόνια με την εταιρία μου, Pressure, δουλεύοντας εντατικά στον τομέα των πολυτελών brands, της μόδας και της τέχνης».

«Οπότε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να ανοίξω ένα ελληνικό εστιατόριο που να λέγεται Αδελφός».

 -Πώς έχει υποδεχτεί η παριζιάνικη κοινωνία το εστιατόριο; Είναι εξοικειωμένη με την ελληνική κουζίνα;

Τους είναι γνωστή ναι, αλλά όχι συγκεκριμένα αυτή η κουζίνα που έχουμε στον Αδελφό. Γνωρίζουν τα πιάτα που τρώνε στα τουριστικά μέρη της Ελλάδας ή στο εξωτερικό. Σουβλάκια, μουσακά, ταραμά. Εμείς προτείνουμε πιο αυθεντικά πιάτα, όπως γιουβαρλάκια, σουτζουκάκια, λεμονάτες πατάτες και τηγανιά. Σε γενικές γραμμές, η ανταπόκριση που έχουμε είναι πάρα πολύ θετική».

-Τι σχόλια ακούτε από τους πελάτες;

«Ότι το φαγητό είναι πολύ καλό και φτηνό, αλλά πιο πολύ μιλάνε για την ενέργεια που έχει το μαγαζί, το στήσιμο και την γλυκιά μελαγχολία που βγάζει. Νιώθουν ότι είναι στην Ελλάδα, σε μια μικρή, ξεχαμένη πόλη. Αυτό ήθελα. Όλη η έμπνευση έρχεται από μαγαζιά που έφαγα στις Σέρρες και σε κάποια προάστια της Αθήνας. Ένα “χωμένο” μαγαζί της γειτονιάς που πηγαίνουν οικογένειες».

-Ποιο πιάτο κάνει θραύση.

«Προς μεγάλη μου έκπληξη είναι η φέτα-σαγανάκι και η μελιτζανοσαλάτα».

της γιαγιάς μου. Όλα τα φαγητά είναι αυτά που έτρωγα σπίτι. Όλα έγιναν κατόπιν οικογενειακής έγκρισης».

 

-Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από το μενού σας; Ποια η έμπνευσή σας;

«Όλο το μενού είναι ένα copy paste του μενού της γιαγιάς μου. Όλα τα φαγητά είναι αυτά που έτρωγα σπίτι. Όλα έγιναν κατόπιν οικογενειακής έγκρισης».

-Οι πελάτες σας είναι περισσότερο Γάλλοι, Έλληνες οι άλλοι;

«Ένας συνδυασμός. Έχουμε πολλούς Έλληνες, Γάλλους, αλλά και πολλούς ξένους που με γνωρίζουν από την εταιρία μου με τα ρούχα Pressure».

-Ποια είναι τα υπέρ του να ζει ένας Έλληνας στο Παρίσι και ποια τα κατά;

«Στα υπέρ είναι η επαγγελματική εμπειρία. Το Παρίσι είναι μία από τις πέντε μητροπόλεις του κόσμου. Οπότε επαγγελματικά χτίζεις ένα ιντερνάσιοναλ προφίλ, υψηλού επιπέδου, που μπορεί να σταθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Σου δίνει το κλειδί να δουλέψεις, χωρίς δυσκολία, σε όλες τις χώρες. Επίσης, το Παρίσι είναι πολυπολιτισμικό σε μεγάλο βαθμό. Γνωρίζεις κόσμο απ΄ όλο τον κόσμο, όλη την ώρα. Στα κατά είναι το άγχος και το κρύο. Ο κόσμος είναι αγχωμένος επειδή όλα τα ακριβά, όλα κινούνται σε τρελούς ρυθμούς, ο ανταγωνισμός είναι έντονος σε όλα τα πεδία δημιουργικότητας και παραγωγής. Εγώ προσωπικά, δεν επηρεάζομαι αρνητικά από την πίεση, αλλά πολύς κόσμος νιώθει να ασφυκτιά σε αυτούς τους ρυθμούς, αφήνει το Παρίσι για άλλες πόλεις».

 

*Adelfos. 31 Rue la Bruyère, 75009 Paris

 


Φωτογραφίες:


Newsletter

Σαν σήμερα...

1897 | 

Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» έγραφε: «Κατ’ ασφαλείς πληροφορίας Βούλγαροι αντάρται εθεάθησαν κατ’ αυτάς είς πολλά της Μακεδονίας μέρη. Εκ τούτων πολυάριθμον σώμα αφού αφώπλισε τους φιλάσσοντας την προς βορράν των Σερρών γέφυραν του σιδηροδρόμου κατέσφαξεν ένα εξ αυτών».

1907 | 

Στο χωριό Τοπόλιανη τραυματίστηκε ελαφρά από αγνώστους ο εγκαταστημένος εκεί Ηπειρώτης, Βασίλειος Παντοπώλης.

1930 | 

Κυκλοφόρησε η εβδομαδιαία πολιτική και οικονομική εφημερίδα των Σερρών «Πρωϊνή». Είχε ιδιοκτήτη και διευθυντή τον Κ. Χ. Παπαδόπουλο. Ήταν δισέλιδη σε σχήμα 36Χ52 με τιμή κάθε φύλλου 1 δραχμή. Στην αρχή τυπωνόταν στο τυπογραφείο του Χρ. Γουσίου και στη συνέχεια σ' εκείνο του «Ελεύθερου Πολίτη» μέσα στη Δημοτική αγορά. Υπεύθυνος τυπογραφείου ήταν ο Ιωάννης Σουκιούρογλου. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε το τελευταίο της φύλλο υπ’ αριθ. 72 στις 24 Ιανουαρίου 1932.

1930 | 

Η ποδοσφαιρική ομάδα «Άρης» Σερρών σε συνάντηση με τη «μικτή Σιδηροκάστρου», μέσα σε σύννεφα σκόνης από τον πολύ δυνατό αέρα που φυσούσε, βγήκε ισόπαλος με σκορ 3-3.

1937 | 

Στο εξοχικό κέντρο «Ρομάντζα» του Χρήστου Καρεκλά άρχισε τις εμφανίσεις του το Βαριετέ «Ο Κωνσταντινίδης, η κυρία του και ο Κος Βουτσινάς» με νούμερα μαγικά, ρομάντζες και σάτιρα.

1952 | 

Πραγματοποιήθηκε σύσκεψη των εργατικών σωματείων Σερρών στο Εργατικό Κέντρο με θέμα συζήτησης τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες