Πρωτοσέλιδο

Πόσα στοίχισαν/στοιχίζουν στον Ελληνα οι πρόσφυγες;

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint

Όπως έχουν δείξει όλες οι σχετικές μελέτες τόσο για τον ευρωπαϊκό Βορρά όσο και τον ευρωπαϊκό Νότο, οι μετανάστες και πρόσφυγες δεν «παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων» αλλά δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας ή καταλαμβάνουν θέσεις που οι ντόπιοι δεν αξιοποιούν.

Γιώργος Αγγελόπουλος*

Oι Έλληνες πολίτες ωφελήθηκαν οικονομικά από την προσφυγική κρίση λόγω της αύξησης του ΑΕΠ που προέκυψε από την εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό. Ακούγεται απάνθρωπο και παράλογο στον σκληρά παράλογο κόσμο που ζούμε. Είναι όμως γεγονός.

Το ερώτημα αυτό το ακούω από φίλους και γνωστούς, άλλοτε καλόβουλα ως απορία και άλλοτε κακόβουλα ως ξενοφοβική δήλωση. Η απλή και ξεκάθαρη απάντηση είναι ότι οι Έλληνες πολίτες δεν πλήρωσαν τίποτα για τους πρόσφυγες.

Στην πραγματικότητα, οι Ελληνες πολίτες ωφελήθηκαν οικονομικά από την προσφυγική κρίση λόγω της αύξησης του ΑΕΠ που προέκυψε από την εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό.

Ακούγεται απάνθρωπο και παράλογο στον σκληρά παράλογο κόσμο που ζούμε. Είναι όμως γεγονός. Τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε. που δείχνουν τα συνολικά ποσά που τοποθετήθηκαν για την αρωγή των προσφύγων στην Ελλάδα είναι δημοσίως διαθέσιμα στη σχετική επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Ε.

TA ΠΟΣΑ

Από αυτά προκύπτει ότι τα δύο βασικά Ταμεία της Ε.Ε. που παρέχουν πόρους για το προσφυγικό, το Ταμείο για το Άσυλο, τη Μετανάστευση και την Ενσωμάτωση (AMIF) και το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF), παρείχαν για την αρωγή των προσφύγων στην Ελλάδα 816,4 εκατ. € από το 2015 μέχρι σήμερα.

Στο ποσό αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλα 613,5 εκατ. € που αναφέρονται στο πρόγραμμα βοήθειας εθνικού επιπέδου (με πόρους της Ε.Ε.) της περιόδου 2014 – 2020. Στην αρχική περίοδο (2015 – 2017) της άφιξης των προσφύγων στην πλειονότητά τους αυτά τα χρήματα απορροφήθηκαν σε έργα κατασκευής υποδομών (π.χ. καταυλισμοί), σε υλικά και είδη πρώτης ανάγκης, σε μεταφορές από τα νησιά, σε μισθούς προσωπικού, στην περίθαλψη (π.χ. τροφοδοσία).

Στο επόμενο διάστημα, από το 2017 και μέχρι σήμερα, η ελληνική οικονομία ωφελείται από τα ποσά του προσφυγικού μέσω της αύξησης της απασχόλησης (π.χ. μισθοδοσία προσωπικού που ασχολείται σε δομές φιλοξενίας, σε ΜΚΟ, σε διεθνείς οργανισμούς κ.λπ.), μέσω της αύξησης της κατανάλωσης (π.χ. «κουπόνια» ή πιστωτικές κάρτες που έχουν οι πρόσφυγες και ψωνίζουν είδη πρώτης ανάγκης) και μέσω των ενοικίων σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία. Υπάρχουν περιοχές της χώρας, όπως τα Γρεβενά και το Κιλκίς, όπου η αύξηση του τοπικού ΑΕΠ είναι ιδιαίτερα σημαντική λόγω της παρουσίας προσφύγων.

Η εθνική συμμετοχή στις δράσεις αρωγής των προσφύγων μέσω των Ταμείων AMIF και ISF κυμαίνεται μεσοσταθμικά στο 10%. Το ποσό αυτό, ως έξοδο, υπολείπεται πάρα πολύ του οφέλους που η προερχόμενη από το προσφυγικό άνοδος των ΑΕΠ προκαλεί. Αυτή είναι η χυδαία λογιστική πραγματικότητα. Το αν τελικά το «όφελος» αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει και τα επόμενα χρόνια δεν εξαρτάται από τους πρόσφυγες αλλά από το πόσο γρήγορα θα παρέχει η Ελλάδα τους μηχανισμούς ένταξής τους στο εργατικό δυναμικό της χώρας (π.χ. δομές εκμάθησης ελληνικών, απρόσκοπτη φοίτηση των προσφυγόπουλων στα σχολεία).

Όπως έχουν δείξει όλες οι σχετικές μελέτες τόσο για τον ευρωπαϊκό Βορρά όσο και τον ευρωπαϊκό Νότο, οι μετανάστες και πρόσφυγες δεν «παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων» αλλά δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας ή καταλαμβάνουν θέσεις που οι ντόπιοι δεν αξιοποιούν.

Παρ’ όλο που τα παραπάνω στοιχεία είναι συντριπτικά ως προς την απάντηση στο ερώτημα του «πόσο στοίχισαν/στοιχίζουν στον Ελληνα οι πρόσφυγες», θεωρώ ότι η ίδια η ερώτηση είναι βαθιά λάθος.

 Οι ανθρώπινες ζωές που σώζονται στο Αιγαίο ή στον Έβρο δεν μετριούνται με οικονομικούς δείκτες κόστους – οφέλους. Όσες κοινωνίες αποδέχτηκαν τέτοιες λογικές, σύντομα βρέθηκαν να μετρούν οικονομικά και το κόστος των ντόπιων «απόκληρων»: των αστέγων, των Ρομά, των αναπήρων, των υπέργηρων, των όποιων «διαφορετικών». Η συνέχεια είναι γνωστή…

*επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ

 


Newsletter

Σαν σήμερα...

1904 | 

Ιδρύθηκε η Φιλόπτωχος Αδελφότητα «Πρόνοια» υπό την επίτιμο προεδρεία του Αρχιερατικού Επιτρόπου και Πρωτοσύγκελου Λεοντίου. Η αδελφότητα είχε φιλεκπαιδευτικούς σκοπούς: α) τη βοήθεια και την υποστήριξη των άπορων μαθητών, που διακρίνονταν για το ήθος και την επιμέλεια και β) τη σύσταση αναγνωστηρίου για διάπλαση «ελληνοπρεπώς» της νεολαίας

1913 | 

Ο Γραμματέας της Μητροπόλεως Αθανάσιος Τέγος συνέταξε πίνακα των ελληνικών ναών οι οποίοι κάηκαν από τους Βουλγάρους κατά την απελευθέρωση: Άγιοι Θεόδωροι Μητροπολιτικός Ναός Βυζαντινού ρυθμού ανεκτίμητης αξίας. Παναγία Ηλιόκαλη αξίας 7.000 Αγία Παρασκευή 2.500 Άγιος Συμεών 1.200 Τρεις Παίδες 1.500 Αγία Βαρβάρα 2.500 Αγία Κυριακή 2.500 Άγιος Γεώργιος 2.000 Παναγία των Βλαχερνών 1.500 Αγία Φωτεινή 3.500 Αγία Επίσκεψις 1.700 Μεγάλοι Ταξιάρχαι 5.500 Άγιος Παντελεήμων 6.000 Άγιος Βλάσιος 3.500 Δώδεκα Απόστολοι 2.000 Άγιος Νικόλαος 3.000 Αγία Ελεούσα 6.000 Άγιος Αθανάσιος και Κύριλλος (;)

1913 | 

Βρέθηκαν νεκροί στο δρόμο προς το Λιβούνοβο ο Κωνσταντίνος Β. Σταμούλης, ο Αναστάσιος Χρυσάφης ο Λεωνίδας Παπαπαύλος. Ο πρώτος Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1876. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε την προστασία της πατρικής οικογένειας και τη διοίκηση των εμπορικών οικογενειακών επιχειρήσεων. Δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο δημητριακών στη περιοχή των Σερρών και Δράμας και λειτουργώντας αλευρόμυλο στην κοιλάδα του Αγίου Γεωργίου. Παράλληλα εκτελούσε και τραπεζικές εργασίες και θεωρούνταν σημαντικός οικονομικός παράγοντας της αγοράς των Σερρών. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο, η «Τράπεζα της Ανατολής», όταν ίδρυσε υποκατάστημα στις Σέρρες, τον επέλεξε για την θέση του Διευθυντή. Στην πόλη των Σερρών τον ήξεραν και τον φώναζαν όλοι με το χαϊδευτικό «Κώτσος» Σταμούλης. Εργάστηκε εθνοφελώς γι αυτό και υπήρξε ένας από τους ομήρους ( μαζί με τους Νέστορα Φωκά (φαρμακοποιό), Λεωνίδα Παπαπαύλο (γυμνασιάρχη), τον Αναστάσιο Χρυσάφη (ιατρό), τον Γεώργιο Βλάχο (αρτοποιό), τον Στέργιο Γεωργίου (κουρέα) και άλλους Σερραίους) που συνέλαβαν και σκότωσαν τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατά την αποχώρησή τους. Ο Λεωνίδας Παπαπαύλος από τα πρώτα βήματα της σταδιοδρομίας του υπήρξε ένας εμπνευσμένος παιδαγωγός και εθναπόστολος. Γεννήθηκε το έτος 1866 στη Σιάτιστα. Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στο Μοναστήρι, σχεδόν αμέσως συνδέθηκε με την απελευθερωτική κίνηση της Μακεδονίας αναπτύσσοντας δράση στο εκεί Ελληνικό Προξενείο. Για τον λόγο αυτό οι Τούρκοι διέταξαν τη σύλληψή του ανεπιτυχώς όμως, γιατί κατάφερε να διαφύγει στην Αθήνα όπου και συνέχισε τις φιλολογικές του σπουδές στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, από το οποίο αποφοίτησε το 1891. Στην πόλη των Σερρών ήλθε το 1898, αφού πρώτα δίδαξε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας. Από τις Σέρρες αναχώρησε για την Λειψία με σκοπό να συμπληρώσει τις σπουδές του κι αφού πρώτα εργάστηκε, μετά την επιστροφή του στο Μοναστήρι, επανήλθε στη πόλη των Σερρών και ανέλαβε τη διεύθυνση του Γυμνασίου Σερρών κατά τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας. Συνέχισε την εθνική του δράση για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και κατήλθε στην Αθήνα επικεφαλής αντιπροσωπίας και παρουσιάστηκε στον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο εκθέτοντας τους κινδύνους που διέτρεχε η Μακεδονία από τους Βουλγάρους. Οι τελευταίοι ενοχλημένοι από τις δραστηριότητές του τον κατακρεούργησαν μαζί με άλλους σερραίους προκρίτους στις 28 Ιουνίου 1913. Ήταν τότε μόνο 47 ετών.

1933 | 

Ξεκίνησαν οι διήμεροι (4-5) Β΄ Πανσερραϊκοί αγώνες.

1935 | 

Άρχισε τις προβολές του ο θερινός κινηματογράφος «Όασις» με επιχειρηματίες τους Γ. Χρήστου - Τεφαρίκη - Κανάκη. Το προηγούμενο όνομα του κινηματογράφου ήταν «Αύρα» και αργότερα μετονομάσθηκε σε «Τιτάνια». 1937: Στις 11 π.μ. στο κινηματοθέατρο «Κρόνιον», δόθηκε συναυλία από την «Ένωση Σιδηροδρομικών Υπαλλήλων», στην οποία συμμετείχαν περί τα εκατό άτομα.

1937 | 

Ο θερινός κινηματογράφος «Όασις» μετονομάστηκε σε «Τιτάνια», όνομα που κράτησε μέχρι το οριστικό του κλείσιμο, κάνοντας πανηγυρική έναρξη με την ταινία «Σονάτα Κρώυτσερ» του Τολστόι.

1999 | 

(Κυριακή) Πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του θεατρικού έργου «Υπηρέτης δυο αφεντάδων» του Κ. Γκολντόνι από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Σερρών.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες