Πρωτοσέλιδο

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ: ΗΓΕΤΗΣ Ή ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ άρθρο του Δημήτρη Κ. Χατζηπαναγιώτου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint

 

 Βασικό θέμα επικαιρότητας που απασχόλησε όχι μόνο την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και την κοινωνία συλλήβδην -όταν η τρέχουσα ειδησεογραφία δεν ασχολούνταν με τα πιο «καυτάκαι εμπορικά» θέματα -   ήταν ο τρόπος ανάδειξης των διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το ζήτημα αναδείχθηκε περισσότερο  με την προσφυγή εμπλεκομένων στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, στο Συμβούλιο της Επικρατείας, και με την εκδοθείσα απόφασή του που, τυπικά και ουσιαστικά, ακυρώνει τις σχετιζόμενες διατάξεις του νόμου4327/15 για την ανάδειξη των διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το μείζον ζήτημα, κατά την άποψη του υπογράφοντος,  δεν είναι ο τρόπος εκλογής τους και η κείμενη νομοθεσία που ορίζει τη διαδικασία - αυτά τα θέματα άλλωστε χρήζουν πολιτικής, παιδαγωγικής και ,κυρίως, νομικής προσέγγισης-, αλλά τα ουσιαστικά προσόντα, τα χαρακτηριστικά και η δυνατότητα χειρισμού ακόμα και συγκρουσιακών καταστάσεων των στελεχώναυτών μέσα στο πλαίσιο ενός ζωντανού οργανισμού, δηλαδή του Σχολείου. Σε πιο αδρές γραμμές, η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει αρχικά  να προβληματίζεται για τα ουσιώδη χαρακτηριστικά των Διευθυντών Σχολικών Μονάδων, για το «εἶναι» και λιγότερο για το «φαίνεσθαι», με την αναγκαία προϋπόθεση πως η όποια διαδικασία εκλογής να αναδεικνύει και να μην ακυρώνει τα στοιχεία αυτά• εκτός και αν ερμηνεύουμε τις λέξεις κατά το δοκούν, κατά τη θουκυδίδεια ρήση «καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει».

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, είναι πασίδηλο ότι βασική επιδίωξη της Πολιτείας πρέπει να είναι η «χαρτογράφηση» και η ανάδειξη των χαρακτηριστικών του Διευθυντή της Σχολικής Μονάδας. Στο «ανοιχτό σχολείο» του 21ουαιώνα τα στελέχη των Σχολικών Μονάδων δε δρουν πλέον σε ένα πλήρως συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης, αλλά ενεργούν στο πλαίσιο ενός αποσυγκεντρωμένου συστήματος που τείνει να μετεξελιχθεί σε αποκεντρωμένο. Επομένως, η νέα  πραγματικότητα αξιώνει διευθυντές που δε θα είναι απλοί διαχειριστές, δηλαδή δε θα αναλώνονται μόνο σε  μεθοδικές προσπάθειες προγραμματισμού, οργάνωσης, διεύθυνσης και ελέγχου των  δραστηριοτήτων για την επιτυχία δεδομένων σκοπών του Σχολείου, ούτε θα αρκούνται σε μια τυπική διοίκηση,χωρίς να λαμβάνουν πρωτοβουλίες συνάδουσες με το σχολικό κλίμα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε Σχολικής Μονάδας.

Τελεολογικά, λοιπόν, το ελληνικό Σχολείο του 21ου αιώνα επιζητά ένα διευθυντή-ηγέτη, που θα αφουγκράζεται την εκπαιδευτική κοινότητα ( μαθητές, γονείς, διδάσκοντες), θα λειτουργεί συνεργατικά και καταλυτικά στις όποιες διαφορές αναδύονται και θα αναλαμβάνει δραστικές πρωτοβουλίες. Με άλλα λόγια, ο διευθυντής/ηγέτης δεν πρέπει να περιορίζεται σε αυστηρά διαχειριστικά πλαίσια, αλλά αντίθετα οφείλει να υπερβαίνει τα ασφυκτικά όρια της τυποποιημένης άσκησης εξουσίας και να  αναδεικνύεται σε ηγέτη, που εμπνέει, παρωθεί, κινητοποιεί τις δημιουργικές δυνάμεις που υπάρχουν στο Σχολείο και επιτυγχάνει τα βέλτιστα αποτελέσματα για το σχολικό οργανισμό, για τους εργαζομένους και φυσικά για τους μαθητές • να αναγνωρίζει, επίσης, τον εποικοδομητικό και δυναμικό ρόλο των αλληλεπιδράσεων, να επιδιώκει την ανάπτυξη ηγετικών ικανοτήτων στο εκπαιδευτικό δυναμικό του Σχολείου και να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της ικανότητας του οργανισμού ( capacitybuilding).

Αυτά τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, πρέπει να αναζητηθούν στους υποψήφιους Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης . Η αναζήτηση για το δέον νομικό πλαίσιο που θα καθορίζει τις διαδικασίες εκλογής των στελεχών αυτών είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την τελεσφόρηση  του προβληματισμού αυτού, αλλά δεν είναι και επαρκής για την ανάδειξη των διευθυντών – ηγετών. Οφείλει, αρχικά, η ελληνική Πολιτεία να συνδράμει καταλυτικά στην εμπέδωση αυτού του μοντέλου διεύθυνσης στα Σχολεία και ύστερα να ασχοληθεί συστηματικά με την κείμενη νομοθεσία που θα διασφαλίζει την αντικειμενικότητα, την ισονομία και την απάλειψη κάθε μορφής αναξιοκρατίας στις διαδικασίες εκλογής. Διαφορετικά, ο διευθυντής του Σχολείου θα περιχαρακωθεί σε ένα διαχειριστικό πλαίσιο άσκησης εξουσίας, χωρίς δυνατότητα ουσιωδών παρεμβάσεων και –κυρίως-με έκδηλη την αδυναμία να εμπνεύσει μαθητές, γονείς και συναδέλφους.

Δημήτριος Κ. Χατζηπαναγιώτου,


Newsletter

Σαν σήμερα...

1913 | 

Από το ημερολόγιο του Μητροπολίτη Σερρών Αποστόλου: «Οι πυροβολισμοί σήμερον σπανιώτεροι. Την πρωίαν εστάλη δευτέρα επιτροπή μετά γραμμάτων προς τον Δοικητήν του εν Κομάργιαν ελληνικού στρατού, ην συνώδευσε και ο επίσκοπός μου. Ειπόντος του Διοικητού ότι δεν έχει διαταγάς να προχωρήση προς τας Σέρρας, επίσκοπος μετά του διευθυντού της εν Νιγρίτη αστυνομίας κ. Κρανάκη παρεκάλεσε τηλεφωνικώς εκείθεν την Α. Μεγαλειότητα, ήτις και διέταξε την προέλασιν του εν Κομάργια τμήματος της στρατιάς, ως και της εν Όρλιάκω εβδόμης Μεραρχίας. Δυστυχώς η εν Κομάργιαν γέφυρα επί του Στρυμόνος ην ημιτελής, τούτου δε ένεκα ουδεμία βοήθεια έφθασε την εσπέραν ταύτην». Την επιτροπή αποτελούσαν ο βοηθός επίσκοπος Χριστουπόλεως Αμβρόσιος, ο Δημοσθένης Μέλφος και ο Κώστας Ζιάκας γραμματέας του Προξενείου. Περνώντας τον Στρυμόνα συνάντησαν τον ταγματάρχη Ιουλιανό Κανταράτο. Αυτός τους ανακοίνωσε πως δεν μπορούσε να προελάσει η 7η μεραρχία αν δεν τελείωνε η μάχη του Δεμίρ Ισάρ. Η ατολμία εκείνη στοίχισε την καταστροφή της πόλης.

1913 | 

Τα Ελληνικά στρατεύματα απώθησαν από τη Βέτρινα (Πετρίσι) του Βούλγαρους και οι Εύζωνοι το ίδιο κιόλας βράδυ μετέφεραν σε θέση βολής τα Ελληνικά τηλεβόλα. Η 6η μεραρχία συνέχισε την επίπονη προέλασή της προς Βορά.

1913 | 

Το 1913 η 3η Βουλγαρική μεραρχία μετά από την επική μάχη του Κιλκίς κατέλαβε την είσοδο του Ρούπελ. Εκεί κατέφυγαν και οι ηττημένες Βουλγαρικές δυνάμεις μετά από τη μάχη στο Λαχανά. Ο Βούλγαρος στρατηγός Σαράφωφ εγκατέστησε το στρατηγείο του στο χωριό Ρούπελ (Προμαχώνα) και παρ' ολίγο να πιαστεί αιχμάλωτος. Στις 27 Ιουνίου 1913 ο στρατός μας υπό τον στρατηγό Μανουσογιαννάκη ανέτρεψε την άμυνα των Βουλγάρων. Στην υποχώρησή τους εγκατέλειψαν αρκετά πυρομαχικά και μεγάλο όγκο πολεμικού υλικού καθώς και αποθήκες νομής και τροφίμων.

1913 | 

Απελευθερώνεται από τον Ελληνικό στρατό το Σιδηρόκαστρο. Η νίκη του Ελληνικού στρατού στη μάχη του Σιδηροκάστρου μετά από τις νίκες στο Λαχανά και το Κιλκίς έκρινε την τύχη του πολέμου. Η μάχη του του Δεμίρ Ισάρ υπήρξε πολύνεκρη και στη διάρκειά της το Ελληνικό ιππικό έπαιξε κύριο ρόλο ωθώντας την έκβαση του αγώνα υπέρ των Ελλήνων. Οι Βούλγαροι εγκαταλείποντας την πόλη προέβησαν σε καταστροφές και στη δολοφονία 148 κατοίκων.

1913 | 

Τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατά την αποχώρησή τους ανατίναξαν (στις 10 π.μ.) το μεσαίο τόξο της σιδερένιας γέφυρας του Στρυμόνα η οποία βρισκόταν λίγο πριν από τα στενά του Ρούπελ. Με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης η γέφυρα ξαναχτίστηκε στα 1915 και στοίχισε ενάμιση εκατομμύριο φράγκα εποχής.

1913 | 

Μικτή δύναμη Βουλγαρικού πεζικού και ιππικού 170 ανδρών και Κομιτατζίδων με τέσσερα πολυβόλα κατέλαβε τον λόφο Νταουτλή. Ο Μητροπολίτης Απόστολος διαβλέποντας την δυσχερή θέση στην οποία περιήλθε η πολιτοφυλακή γεμάτος αγωνία απέστειλε τηλεγράφημα στον Βασιλέα Κωνσταντίνο για την επίσπευση της προέλασης του στρατού και την κατάληψη της πόλης. Αμέσως διατάχθηκε η προέλαση της 7ης Μεραρχίας υπό τον Συνταχματάρχη Σωτήλη που όμως δεν μπόρεσε να φθάσει αυθημερόν λόγω της κατεστραμμένης γέφυρας του Ορλιάκου.

1937 | 

Η Σερραία Ελπινίκη Κορέντη, αριστούχος της Ανωτέρας Σχολής πιάνου του Ωδείου Σερρών «Ορφεύς», - στην τάξη του Γ. Γεωργιάδη -, έδωσε εξετάσεις για την απόκτηση του πρώτου πτυχίου πιάνου του ιδρύματος. Η δοκιμασία έγινε με ονομαστικές προσκλήσεις στο κιηματοθέατρο «Πάνθεον». Την ειδική επιτροπή απάρτιζαν οι «διακεκριμένοι καλλιτέχνες Αλ. Καζαντζής, Διευθυντής του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, Theo Kauffman, καθηγητής κλειδοκυμβάλου εν τω αυτό ωδείω, Γεώργιος Γεωργιάδης και Χρήστος Σταματίου, αριστούχοι του ως άνω ωδείου».

1945 | 

Στο καλοκαιρινό κινηματοθέατρο «Ρεξ» το «Θέατρον Τέχνης» παρουσίασε το έργο «Τοπάζ» του γάλλου συγγραφέα Πανιόλ.

1948 | 

(Κυριακή) Οι αθλητικοί σύλλογοι «Ορφέας» και «Ηρακλής» διοργάνωσαν την τέλεση των Β΄ (μεταπολεμικών) ποδηλατικών αγώνων.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)