Πρωτοσέλιδο

ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - Αλέξανδρος Σχινάς, ο Σερραίος εκτελεστής του βασιλιά Γεωργίου Α’

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint
 Το αιματηρό χρονικό 18 Μαρτίου 1913. Θεσσαλονίκη. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, γύρω στις 7 το απόγευμα περπατά στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, ταγματάρχη Φραγκούδη. Ανυποψίαστος βλέπει έναν πολίτη να τον πλησιάζει. Ήταν ο Αλέξανδρος Σχινάς, που έβγαλε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε στην καρδιά από απόσταση δύο μέτρων. Ο Γεώργιος σωριάστηκε στο έδαφος. Ο δολοφόνος επιχείρησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή. Το όπλο όμως μπλόκαρε και ο Φραγκούδης πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο χωροφύλακες, που έσπευσαν στο σημείο της δολοφονίας. Ο Γεώργιος μεταφέρθηκε στο ιατρείο του Παπάφειου ιδρύματος, αλλά ήταν ήδη αργά. Οι γιατροί διαπίστωσαν και τυπικά το θάνατό του. Ο Δανός πρίγκιπας είχε μείνει στον ελληνικό θρόνο πενήντα χρόνια και σκεφτόταν τον Οκτώβριο, να παραδώσει το σκήπτρο του στον Κωνσταντίνο. Ο Γεώργιος τέσσερις ημέρες πριν από τη δολοφονία του. Γαλλικό περιοδικό L’ ILLUSTRATION με ημερομηνία 22 Μαρτίου 1913. Η είδηση διαδόθηκε ταχύτατα και η πόλη βυθίστηκε στο πένθος. Τα εμπορικά καταστήματα έκλεισαν και οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα. Ο Γεώργιος ήταν αγαπητός σε μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού και είχε μεγάλη απήχηση στο εξωτερικό. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου ταριχεύτηκε και εκτέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα. Ο Γεώργιος κηδεύτηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. Η σορός του βασιλιά τέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα Η σορός του βασιλιά τέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα Οι θεωρίες συνομωσίας για τη δολοφονία του Γεωργίου Πριν από τη δολοφονία ο βασιλιάς είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, καθώς η ατμόσφαιρα στην πόλη ήταν τεταμένη. Τον προηγούμενο Οκτώβριο ο γιος του Γεωργίου, ο διάδοχος Κωνσταντίνος, είχε εισέλθει θριαμβευτικά στην πόλη ως απελευθερωτής. Οι Βούλγαροι είχαν φτάσει λίγο αργότερα και μετά από αίτημά τους είχαν στρατοπεδεύσει στην πόλη. Ο Γεώργιος θεωρούσε πως η κατάσταση ήταν ακόμα εύθραυστη και για αυτό παρέμενε στη Θεσσαλονίκη. Μετά τη δολοφονία, οι υποψίες στράφηκαν αμέσως στη Βουλγαρία. ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους.

ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους

ANTIΠOINA

 Η κοινή γνώμη πίστεψε πως ο δράστης ήταν Βούλγαρος, αλλά έκανε λάθος. Οι τοπικοί άρχοντες της Μακεδονίας έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι η ταυτότητα του δράστη ήταν ελληνική για να προλάβουν ενδεχόμενα αντίποινα. Μάλιστα ο τότε διοικητής της Θεσσαλονίκης, πρίγκιπας Γεώργιος έγραψε στο ημερολόγιό του: «Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καημένον τον Βασιλέα, ήλθε ο Α. Μομφεράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι. Συλλογίσθηκα πως εάν δεν ελαμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν να επέλθουν ανυπολόγισται καταστροφαί. Διέταξα, λοιπόν, αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην». Η ταυτότητα του δολοφόνου και η κατάληξή του Οι αρχές φρόντισαν να διαδώσουν αμέσως και παντού την ταυτότητα του δράστη και να διευκρινίσουν ότι η δολοφονία έγινε για προσωπικούς λόγους.
 Ο Αλέξανδρος Σχινάς καταγόταν από τις Σέρρες, αλλά αρκετό καιρό πριν από τη δολοφονία βρισκόταν στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά. Η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ κακή. Λέγεται ότι λόγω του υποσιτισμού είχε νοσήσει από φυματίωση. Κάποια στιγμή απευθύνθηκε στο παλάτι για ενίσχυση, αλλά ο υπασπιστής του Γεωργίου τον έδιωξε. Ο Σχινάς έφυγε ταπεινωμένος και εξαγριωμένος. Έτσι, οι αρχές και οι ιστορικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για να τον εκδικηθεί για την περιφρόνησή του και όχι για πολιτικούς λόγους. Πολλοί ήταν εκείνοι που αμφέβαλαν για το δολοφόνο καθώς χαρακτηρίστηκε ως πρόσωπο του τότε υπόκοσμου, με περιορισμένη ευφυΐα και θεωρήθηκε ότι δεν ήταν ικανός να οργανώσει ένα έγκλημα.

φοιτητής της ιατρικής

 Ο διπλωμάτης Β. Δενδραμής στην αναφορά του έγραψε για τον φοιτητή της ιατρικής που όμως δεν παρακολούθησε ποτέ μαθήματα: «πρόκειται για έκφυλον αλήτην, ουχί παράφρονα βεβαίως, ζώντα, όμως ανισορρόπως, δι’ επαιτείας. Εις τους πλησιάζοντας αυτόν ανέπτυσσε περιέργους ιδέας περί σοσιαλισμού, ότι όλοι οι άνθρωποι εντός ολίγου θα είναι πλούσιοι, ότι δεν θα υπάρχουν πλούσιοι και πτωχοί και ότι οι εργάτες θα εργάζονται μόνον δύο ώρας την ημέραν».
Η δίκη
Στις 6 Μαΐου ο δολοφόνος δεν είχε περάσει ακόμη από δίκη και χρειάστηκε να μεταφερθεί από τον ένα όροφο του αστυνομικού διοικητηρίου στον άλλο. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή κατάφερε να ξεφύγει από την προσοχή των φρουρών και να βουτήξει από ένα ανοιχτό παράθυρο στο κενό. Έτσι, η υπόθεση της δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου δεν εξιχνιάστηκε ποτέ! Ο Σχινάς δεν μίλησε σε δικαστές και δεν ανακρίθηκε δημόσια από έναν εισαγγελέα. Η δολοφονία του μακροβιότερου βασιλιά στην Ελλάδα δεν διαλευκάνθηκε και και καμία ερμηνεία δεν είναι τεκμηριωμένη. Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, επειδή το σχήμα κληρονομείται από το έναν από τους δύο γονείς και είναι μοναδικό. Εκτίθονται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών.

Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, επειδή το σχήμα κληρονομείται από το έναν από τους δύο γονείς και είναι μοναδικό. Εκτίθονται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών.

Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, γιατί το σχήμα τους κληρονομείται ίδιο από έναν απ’ τους γονείς. Εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών...

Newsletter

Σαν σήμερα...

1913 | 

Από το ημερολόγιο του Μητροπολίτη Σερρών Αποστόλου: «Οι πυροβολισμοί σήμερον σπανιώτεροι. Την πρωίαν εστάλη δευτέρα επιτροπή μετά γραμμάτων προς τον Δοικητήν του εν Κομάργιαν ελληνικού στρατού, ην συνώδευσε και ο επίσκοπός μου. Ειπόντος του Διοικητού ότι δεν έχει διαταγάς να προχωρήση προς τας Σέρρας, επίσκοπος μετά του διευθυντού της εν Νιγρίτη αστυνομίας κ. Κρανάκη παρεκάλεσε τηλεφωνικώς εκείθεν την Α. Μεγαλειότητα, ήτις και διέταξε την προέλασιν του εν Κομάργια τμήματος της στρατιάς, ως και της εν Όρλιάκω εβδόμης Μεραρχίας. Δυστυχώς η εν Κομάργιαν γέφυρα επί του Στρυμόνος ην ημιτελής, τούτου δε ένεκα ουδεμία βοήθεια έφθασε την εσπέραν ταύτην». Την επιτροπή αποτελούσαν ο βοηθός επίσκοπος Χριστουπόλεως Αμβρόσιος, ο Δημοσθένης Μέλφος και ο Κώστας Ζιάκας γραμματέας του Προξενείου. Περνώντας τον Στρυμόνα συνάντησαν τον ταγματάρχη Ιουλιανό Κανταράτο. Αυτός τους ανακοίνωσε πως δεν μπορούσε να προελάσει η 7η μεραρχία αν δεν τελείωνε η μάχη του Δεμίρ Ισάρ. Η ατολμία εκείνη στοίχισε την καταστροφή της πόλης.

1913 | 

Τα Ελληνικά στρατεύματα απώθησαν από τη Βέτρινα (Πετρίσι) του Βούλγαρους και οι Εύζωνοι το ίδιο κιόλας βράδυ μετέφεραν σε θέση βολής τα Ελληνικά τηλεβόλα. Η 6η μεραρχία συνέχισε την επίπονη προέλασή της προς Βορά.

1913 | 

Το 1913 η 3η Βουλγαρική μεραρχία μετά από την επική μάχη του Κιλκίς κατέλαβε την είσοδο του Ρούπελ. Εκεί κατέφυγαν και οι ηττημένες Βουλγαρικές δυνάμεις μετά από τη μάχη στο Λαχανά. Ο Βούλγαρος στρατηγός Σαράφωφ εγκατέστησε το στρατηγείο του στο χωριό Ρούπελ (Προμαχώνα) και παρ' ολίγο να πιαστεί αιχμάλωτος. Στις 27 Ιουνίου 1913 ο στρατός μας υπό τον στρατηγό Μανουσογιαννάκη ανέτρεψε την άμυνα των Βουλγάρων. Στην υποχώρησή τους εγκατέλειψαν αρκετά πυρομαχικά και μεγάλο όγκο πολεμικού υλικού καθώς και αποθήκες νομής και τροφίμων.

1913 | 

Απελευθερώνεται από τον Ελληνικό στρατό το Σιδηρόκαστρο. Η νίκη του Ελληνικού στρατού στη μάχη του Σιδηροκάστρου μετά από τις νίκες στο Λαχανά και το Κιλκίς έκρινε την τύχη του πολέμου. Η μάχη του του Δεμίρ Ισάρ υπήρξε πολύνεκρη και στη διάρκειά της το Ελληνικό ιππικό έπαιξε κύριο ρόλο ωθώντας την έκβαση του αγώνα υπέρ των Ελλήνων. Οι Βούλγαροι εγκαταλείποντας την πόλη προέβησαν σε καταστροφές και στη δολοφονία 148 κατοίκων.

1913 | 

Τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατά την αποχώρησή τους ανατίναξαν (στις 10 π.μ.) το μεσαίο τόξο της σιδερένιας γέφυρας του Στρυμόνα η οποία βρισκόταν λίγο πριν από τα στενά του Ρούπελ. Με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης η γέφυρα ξαναχτίστηκε στα 1915 και στοίχισε ενάμιση εκατομμύριο φράγκα εποχής.

1913 | 

Μικτή δύναμη Βουλγαρικού πεζικού και ιππικού 170 ανδρών και Κομιτατζίδων με τέσσερα πολυβόλα κατέλαβε τον λόφο Νταουτλή. Ο Μητροπολίτης Απόστολος διαβλέποντας την δυσχερή θέση στην οποία περιήλθε η πολιτοφυλακή γεμάτος αγωνία απέστειλε τηλεγράφημα στον Βασιλέα Κωνσταντίνο για την επίσπευση της προέλασης του στρατού και την κατάληψη της πόλης. Αμέσως διατάχθηκε η προέλαση της 7ης Μεραρχίας υπό τον Συνταχματάρχη Σωτήλη που όμως δεν μπόρεσε να φθάσει αυθημερόν λόγω της κατεστραμμένης γέφυρας του Ορλιάκου.

1937 | 

Η Σερραία Ελπινίκη Κορέντη, αριστούχος της Ανωτέρας Σχολής πιάνου του Ωδείου Σερρών «Ορφεύς», - στην τάξη του Γ. Γεωργιάδη -, έδωσε εξετάσεις για την απόκτηση του πρώτου πτυχίου πιάνου του ιδρύματος. Η δοκιμασία έγινε με ονομαστικές προσκλήσεις στο κιηματοθέατρο «Πάνθεον». Την ειδική επιτροπή απάρτιζαν οι «διακεκριμένοι καλλιτέχνες Αλ. Καζαντζής, Διευθυντής του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, Theo Kauffman, καθηγητής κλειδοκυμβάλου εν τω αυτό ωδείω, Γεώργιος Γεωργιάδης και Χρήστος Σταματίου, αριστούχοι του ως άνω ωδείου».

1945 | 

Στο καλοκαιρινό κινηματοθέατρο «Ρεξ» το «Θέατρον Τέχνης» παρουσίασε το έργο «Τοπάζ» του γάλλου συγγραφέα Πανιόλ.

1948 | 

(Κυριακή) Οι αθλητικοί σύλλογοι «Ορφέας» και «Ηρακλής» διοργάνωσαν την τέλεση των Β΄ (μεταπολεμικών) ποδηλατικών αγώνων.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)