Πρωτοσέλιδο

ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - Αλέξανδρος Σχινάς, ο Σερραίος εκτελεστής του βασιλιά Γεωργίου Α’

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint
 Το αιματηρό χρονικό 18 Μαρτίου 1913. Θεσσαλονίκη. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, γύρω στις 7 το απόγευμα περπατά στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, ταγματάρχη Φραγκούδη. Ανυποψίαστος βλέπει έναν πολίτη να τον πλησιάζει. Ήταν ο Αλέξανδρος Σχινάς, που έβγαλε ένα περίστροφο και τον πυροβόλησε στην καρδιά από απόσταση δύο μέτρων. Ο Γεώργιος σωριάστηκε στο έδαφος. Ο δολοφόνος επιχείρησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή. Το όπλο όμως μπλόκαρε και ο Φραγκούδης πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο χωροφύλακες, που έσπευσαν στο σημείο της δολοφονίας. Ο Γεώργιος μεταφέρθηκε στο ιατρείο του Παπάφειου ιδρύματος, αλλά ήταν ήδη αργά. Οι γιατροί διαπίστωσαν και τυπικά το θάνατό του. Ο Δανός πρίγκιπας είχε μείνει στον ελληνικό θρόνο πενήντα χρόνια και σκεφτόταν τον Οκτώβριο, να παραδώσει το σκήπτρο του στον Κωνσταντίνο. Ο Γεώργιος τέσσερις ημέρες πριν από τη δολοφονία του. Γαλλικό περιοδικό L’ ILLUSTRATION με ημερομηνία 22 Μαρτίου 1913. Η είδηση διαδόθηκε ταχύτατα και η πόλη βυθίστηκε στο πένθος. Τα εμπορικά καταστήματα έκλεισαν και οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα. Ο Γεώργιος ήταν αγαπητός σε μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού και είχε μεγάλη απήχηση στο εξωτερικό. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου ταριχεύτηκε και εκτέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα. Ο Γεώργιος κηδεύτηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι. Η σορός του βασιλιά τέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα Η σορός του βασιλιά τέθηκε σε πολυήμερο λαϊκό προσκύνημα Οι θεωρίες συνομωσίας για τη δολοφονία του Γεωργίου Πριν από τη δολοφονία ο βασιλιάς είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, καθώς η ατμόσφαιρα στην πόλη ήταν τεταμένη. Τον προηγούμενο Οκτώβριο ο γιος του Γεωργίου, ο διάδοχος Κωνσταντίνος, είχε εισέλθει θριαμβευτικά στην πόλη ως απελευθερωτής. Οι Βούλγαροι είχαν φτάσει λίγο αργότερα και μετά από αίτημά τους είχαν στρατοπεδεύσει στην πόλη. Ο Γεώργιος θεωρούσε πως η κατάσταση ήταν ακόμα εύθραυστη και για αυτό παρέμενε στη Θεσσαλονίκη. Μετά τη δολοφονία, οι υποψίες στράφηκαν αμέσως στη Βουλγαρία. ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους.

ο Αλέξανδρος Σχινάς δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για προσωπικούς λόγους

ANTIΠOINA

 Η κοινή γνώμη πίστεψε πως ο δράστης ήταν Βούλγαρος, αλλά έκανε λάθος. Οι τοπικοί άρχοντες της Μακεδονίας έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι η ταυτότητα του δράστη ήταν ελληνική για να προλάβουν ενδεχόμενα αντίποινα. Μάλιστα ο τότε διοικητής της Θεσσαλονίκης, πρίγκιπας Γεώργιος έγραψε στο ημερολόγιό του: «Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καημένον τον Βασιλέα, ήλθε ο Α. Μομφεράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι. Συλλογίσθηκα πως εάν δεν ελαμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν να επέλθουν ανυπολόγισται καταστροφαί. Διέταξα, λοιπόν, αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην». Η ταυτότητα του δολοφόνου και η κατάληξή του Οι αρχές φρόντισαν να διαδώσουν αμέσως και παντού την ταυτότητα του δράστη και να διευκρινίσουν ότι η δολοφονία έγινε για προσωπικούς λόγους.
 Ο Αλέξανδρος Σχινάς καταγόταν από τις Σέρρες, αλλά αρκετό καιρό πριν από τη δολοφονία βρισκόταν στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά. Η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ κακή. Λέγεται ότι λόγω του υποσιτισμού είχε νοσήσει από φυματίωση. Κάποια στιγμή απευθύνθηκε στο παλάτι για ενίσχυση, αλλά ο υπασπιστής του Γεωργίου τον έδιωξε. Ο Σχινάς έφυγε ταπεινωμένος και εξαγριωμένος. Έτσι, οι αρχές και οι ιστορικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δολοφόνησε τον βασιλιά Γεώργιο για να τον εκδικηθεί για την περιφρόνησή του και όχι για πολιτικούς λόγους. Πολλοί ήταν εκείνοι που αμφέβαλαν για το δολοφόνο καθώς χαρακτηρίστηκε ως πρόσωπο του τότε υπόκοσμου, με περιορισμένη ευφυΐα και θεωρήθηκε ότι δεν ήταν ικανός να οργανώσει ένα έγκλημα.

φοιτητής της ιατρικής

 Ο διπλωμάτης Β. Δενδραμής στην αναφορά του έγραψε για τον φοιτητή της ιατρικής που όμως δεν παρακολούθησε ποτέ μαθήματα: «πρόκειται για έκφυλον αλήτην, ουχί παράφρονα βεβαίως, ζώντα, όμως ανισορρόπως, δι’ επαιτείας. Εις τους πλησιάζοντας αυτόν ανέπτυσσε περιέργους ιδέας περί σοσιαλισμού, ότι όλοι οι άνθρωποι εντός ολίγου θα είναι πλούσιοι, ότι δεν θα υπάρχουν πλούσιοι και πτωχοί και ότι οι εργάτες θα εργάζονται μόνον δύο ώρας την ημέραν».
Η δίκη
Στις 6 Μαΐου ο δολοφόνος δεν είχε περάσει ακόμη από δίκη και χρειάστηκε να μεταφερθεί από τον ένα όροφο του αστυνομικού διοικητηρίου στον άλλο. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή κατάφερε να ξεφύγει από την προσοχή των φρουρών και να βουτήξει από ένα ανοιχτό παράθυρο στο κενό. Έτσι, η υπόθεση της δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου δεν εξιχνιάστηκε ποτέ! Ο Σχινάς δεν μίλησε σε δικαστές και δεν ανακρίθηκε δημόσια από έναν εισαγγελέα. Η δολοφονία του μακροβιότερου βασιλιά στην Ελλάδα δεν διαλευκάνθηκε και και καμία ερμηνεία δεν είναι τεκμηριωμένη. Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, επειδή το σχήμα κληρονομείται από το έναν από τους δύο γονείς και είναι μοναδικό. Εκτίθονται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών.

Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, επειδή το σχήμα κληρονομείται από το έναν από τους δύο γονείς και είναι μοναδικό. Εκτίθονται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών.

Το αυτί και το χέρι του βασιλοκτόνου Αλέξανδρου Σχινά. Είχαν σταλεί για την ταυτοποίηση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Τα αυτιά χρησιμοποιούνταν επίσης ως ταυτοποιητικά στοιχεία, γιατί το σχήμα τους κληρονομείται ίδιο από έναν απ’ τους γονείς. Εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο Αθηνών...

Newsletter

Σαν σήμερα...

1811 | 

Γεννήθηκε ο γιος του Εμμανουήλ Παπά Αλέξανδρος.

1813 | 

Γεννήθηκε η θυγατέρα του Εμμανουήλ Παπά Ευφροσύνη.

1903 | 

Εκλέχτηκε μητροπολίτης Μελενίκου και Σιδηροκάστρου ο Ειρηναίος Παντολέοντος και παρέμεινε στο μητροπολιτικό θρόνο μέχρι το 1906.

1912 | 

(Ημέρα Τρίτη). Η εννεαμελής επιτροπή με επικεφαλής το βοηθό επίσκοπο του Μητροπολίτη, τον Άγιο Χριστουπόλεως, συναντήθηκε με τη βουλγαρική εμπροσθοφυλακή η οποία στη συνέχεια οδήγησε την επιτροπή ενώπιον του συνταγματάρχη Θεοδώρωφ. Αυτός αποδέχθηκε τις προτάσεις τις επιτροπής και διέταξε μέχρι τον ερχομό του στρατού να διοικηθεί η πόλη των Σερρών από δεκαμελή επιτροπή, που αποτελούνταν από τρεις Έλληνες, τρεις Βούλγαρους, τρεις Τούρκους και έναν Έλληνα στη θέση του Δημάρχου.

1912 | 

Οι Βούλγαροι κατέλαβαν το Σιδηρόκαστρο. Η πόλη του Σιδηροκάστρου είχε συνολικά 4.650 κατοίκους, ήτοι: 3.000 Τούρκους, 1.000 Έλληνες, 400 Ρωμνιόγυφτους, 200 Κιρκάσιους και 50 Βούλγαρους.

1927 | 

Προβάλλονταν στις Σέρρες η ταινία «Ο Μαύρος αετός» με το Ροδόλφο Βαλεντίνο, ο οποίος πέθανε την προηγούμενη χρονιά.

1932 | 

Στο «Κρόνιον» προβάλλονταν η «ομιλούσα και άδουσα» ταινία με τίτλο «Η γυναίκα του δρόμου».

1932 | 

Κυκλοφόρησε η εφημερίδα «Σερραϊκόν Βήμα» που ήταν: «Εβδομαδιαία πολιτική εφημερίς φιλελευθέρων αρχών» με εκδότη - διευθυντή και προϊστάμενο τυπογραφείου τον Νικόλαο Κυρπίδη και σχήμα τετρασέλιδο διαστάσεων στην αρχή 37 Χ 52 και στη συνέχεια 43 Χ 60 εκατοστών. Το τυπογραφείο της βρισκόταν στην οδό Σμύρνης. Με την έκρηξη του κινήματος του '35 η έκδοσή της ανεστάλη (στον αριθ. 125 φύλλο της 24 Φεβρουαρίου) για να συνεχιστεί με τον επόμενο αριθμό 126 στις 2 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς. Στο υπ. αριθ. 159 φύλλο της 8 Δεκεμβρίου 1935 αρχισυντάκτης ανέλαβε ο Δ. Γ. Λιανόπουλος. Από τον αριθ. 334 φύλλο τα γραφεία και τυπογραφεία της μεταφέρονται στην οδό Π. Τσαλδάρη. Από τον αριθ. 398 της Κυριακής 1 Ιανουαρίου 1940 αποχωρεί από την διεύθυνση της εφημερίδας ο Δ. Γ. Λιανόπουλος και στη θέση του μπαίνει ως ιδιοκτήτης - διευθυντής ο Ν. Κυρπίδης, ενώ προϊστάμενος τυπογραφείου γίνεται ο Νικ. Α. Καμβουσιώρας. Όλο σχεδόν το 1940 η εφημερίδα βγαίνει δισέλιδη. Την επόμενη Κυριακή από την έκρηξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου (3/11) η εφημερίδα δεν κυκλοφορεί και στη συνέχεια βγαίνει κατά χρονικά διαστήματα, για να κυκλοφορήσει το τελευταίο της φύλλο, αριθ. 446, στις 9 Μαρτίου 1941. Μετά την κατοχή το «Σερραϊκόν Βήμα» ξανακυκλοφόρησε με αριθ. 1 και την αναγραφή «Γ΄ Περίοδος» (;) στις 23 Οκτωβρίου 1945 ως «εβδομαδιαία πολιτική εφημερίς και των ειδήσεων», με ιδιοκτήτη - διευθυντή τον Νικόλαο Κυρπίδη. Από την Κυριακή 25 Ιουνίου 1950 και αριθ. Φ. 688 η εφημερίδα γίνεται καθημερινή αλλάζοντας τον υπότιτλό της σε «καθημερινή ανεξάρτητος εφημερίς». Τα ιδιόκτητα γραφεία της εφημερίδας βρίσκονταν στην οδό Βασ. Βασιλείου 8. Ήταν δισέλιδη και προϊστάμενος τυπογραφείου εμφανίστηκε στην αρχή ο Βασ. Καράσαλης και στη συνέχεια, από τον αριθ. 565 της 22.2.1948, ο Κ. Ματθαίου. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε μέχρι τις 31.12.1969, οπότε και διέκοψε οριστικά την έκδοσή της.

1933 | 

Στο «Κρόνιον» προβάλλονταν η ταινία «Μια γυναίκα αλλά γκσρσόν» με τους Κάρμεν Μπον - Αρμάν Μπερνάρ.

1938 | 

Οι τοπικές εφημερίδες έγραψαν πως σε αντικατάσταση «του αποχωρήσαντος καθηγητού του βιολιού από το Ωδείο Σερρών Κασάρα», προσελήφθη ο καθηγητής Ιωαννίδης.

1994 | 

(Κυριακή) Κατόπιν επαναληπτικών εκλογών Δήμαρχος Σερρών αναδείχθηκε ο Γιάννης Βλάχος. Σε σύνολο εγγεγραμμένων 35.797, τα άκυρα - Λευκά ήταν 1.191, τα έγκυρα 25.419. Ο Ι. Βλάχος (υποστηριζόμενος από τη Ν.Δ.) έλαβε 13.586 ψήφους (ή ποσοστό 53,4%), ο Ζ. Μητλιάγκας (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) 11.833 ψήφους (46,6%). Στον Δήμο Ηράκλειας εκλέχτηκε η Πηνελόπη Σταματίου (με ποσοστό 52,6%), στο Δήμο Νιγρίτας ο Αθανάσιος Κασιακόγιας (52,6%), στο Δήμο Ροδόπολης ο Ιωάννης Χατζηπάντος (51,8%) και στο Δήμο Σιδηροκάστρου η Βασιλική Χατζηαγγέλλου (52,7%).
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)